Rehana Mushtaq / Rubina Mushtaq / Sobia Khwaja
Raport z badania przeprowadzonego w różnych szpitalach wskazuje, że cukrzyca typu 1 występuje częściej u mężczyzn niż u kobiet w populacji pacjentów. Czas trwania cukrzycy typu 1 wahał się od 3 dni do 50 lat w różnych grupach wiekowych. Średni wiek i wskaźnik BMI wynosiły odpowiednio 29,24 ± 0,3 i 21,085 ± 0,1 kg/m². Średni poziom glukozy we krwi na czczo wynosił 184,7 ± 1,7 mg/dl, poziom glukozy we krwi w dowolnym momencie - 276 ± 2,0 mg/dl, a średni czas trwania spaceru wynosił 40,83 ± 0,4 min. U 28 pacjentów nie stwierdzono obciążenia rodzinnego, natomiast u 26 pacjentów występowało obciążenie rodzinne. Najczęstszymi powikłaniami związanymi z cukrzycą typu 1 były zmiany w obrębie oczu (retinopatia), bóle mięśniowe i neuropatia. Częstotliwość ich występowania różni się w zależności od populacji i jest również związana z ciężkością oraz czasem trwania choroby. U pacjentów z cukrzycą typu 1 utrata objawów ostrzegawczych hipoglikemii oraz nieprawidłowe pocenie się występowały częściej w porównaniu z innymi grupami. Ciśnienie krwi wahało się od 120/80 mm Hg do 210/130 mm Hg. Stres był bezpośrednio powiązany z cukrzycą typu 1. W związku z tym wszyscy pacjenci znajdowali się w stanie stresu. W większości przypadków EKG było prawidłowe, ale u zaledwie 6-7 pacjentów stwierdzono nieprawidłowości w EKG. Leczenie farmakologiczne ma kluczowe znaczenie dla wszystkich pacjentów z IDDM; stosowali oni zastrzyki insuliny w jednostkach, dwa lub trzy razy dziennie. Najczęściej stosowano prepa
